«Ο Ίγκιτουρ είναι το έργο – παγίδα όπου αυτά τα μοτίβα διευκρινίζονται με αναπάντεχες δεινώσεις. Δεν είναι μόνο παράσταση μιας φιλοσοφικής αυτοκτονίας, κυρίως εμφανίζει τον θάνατο σαν το μόνο εφικτό μέσο ανά-ληψης του θανάτου. Το Είναι πραγματώνεται μέσα από την άρση του, ήτοι μέσα από μια δοκιμασία αρνητικών εμπειριών. Ήδη από τον τίτλο (Ίγκιτουρ ή η τρέλα του Ελβενόν) ο Μαλαρμέ επιβάλλει στον ήρωά του το μην ον· Ελ-βε-νόν σημαίνει “αυτόν που δεν είναι κανείς”. Κάθε κατάφαση μέσα στο ποίημα θα προκύψει ως άρνηση της άρνησης και θριαμβευτικό ξέσπασμά της. “Δημιούργησα το έργο μου δια της εξαλείψεως, και κάθε κατακτημένη αλήθεια γεννιόταν από την απώλεια μιας εντύπωσης που, έχοντας σπινθηροβολήσει, αναλώθηκε και μου επέτρεπε, χάρη σε αυτά τα ελευθερωμένα σκότη, να προχωρήσω βαθιά μέσα στην αίσθηση του απόλυτου Σκότους”».
ΚΩΣΤΗΣ ΠΑΠΑΓΙΩΡΓΗΣ. (2006). Τα τρία μουστάκια. Ψιχία μηδενισμού. Αθήνα: Καστανιώτης, σ. 23.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου